โดย – ดร.เลิศชาย ศิริชัย อดีตคณบดีสำนักวิชาศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ ป่าไม่เคยอยู่ว่างเปล่า แต่ล้วนสัมพันธ์อยู่กับกระบวนการสร้างความหมายของคน เพื่อคนจะเข้าไปใช้ประโยชน์และจัดการป่าได้ ในยุคเดิมมีชาวบ้านเข้าไปพึ่งพาอาศัยป่า ด้วยความจำเป็นและด้วยความเชื่อเรื่องอำนาจเหนือธรรมชาติ พวกเขาจึงเข้าไปอยู่ในป่าด้วยความคิดว่าป่าเป็นของสิงศักดิ์สิทธิ์ การใช้ประโยชน์จะต้องขอจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์และจะต้องใช้แต่พอดีและเหมาะสม ไม่ทำลายความอุดมสมบูรณ์ของป่า มิเช่นนั้นสิ่งศักดิ์สิทธิ์จะลงโทษ ลักษณะเช่นนี้ทำให้ชาวบ้านสามารถอยู่ร่วมกับป่าโดยสร้างสรรค์ภูมิปัญญาในการใช้และจัดการทรัพยากรขึ้นมาอย่างสอดคล้องกับความหมายที่พวกเขาให้